your-darling-death.flog.pl

ja nie powiedziałam, że opuszczam floga, tylko po prostu to już nie jest mój "pamiętnik".
~~~~~~

Niezłomni, nie ważne co im robili, robią i robić będą. Motto wszystkich tu zebranych. Nikt nie potrafił stwierdzić, czy cierpienie było w większej mierze fizyczne, czy psychiczne. Czując kolejne rozcięcia, jątrzące się rany i dużo krwi, nie byli zdziwieni. Widząc wzrastającą ilość sińców, czując gruchotanie kości. To było jak znak, że jeszcze żyją. Czując znajome rozrywanie, ciągły nasilający się ból. Każdy z nich był chory w mniejszym, lub większym stopniu. Brud oblepiał ich ukrywając pod klejącą się warstwą zawstydzenie i niewinność. Jednak najgorsze z tego wszystkiego były łzy. Łzy i uczucia. Ponieważ choć oprawcy dawno zatracili swoje człowieczeństwo, chociaż pozbyli się wszystkich ludzkich odruchów to ich ofiary wciąż czuły, odczuwały wszystko. Nie jedynie własne cierpienie, ponieważ najgorsze były cudze łzy. Nie przypominały one jedynie o przeszłości tych, którzy też kiedyś płakali, lecz również o tym, że przez tak długi czas było tylko gorzej, nigdy lepiej. Każdy dzień spędzony w bólu. spędzony na niezłomnej walce o przeżycie kolnego dnia prowadził ich do śmierci. Krótka droga, wypełniona długimi godzinami bólu, prowadziła jedynie do śmierci. Tak wyglądało życie tych, którzy naprawdę chcieli żyć jak najdłużej, choćby to miało przedłużyć ich cierpienia. To wszystko dlatego, że nadzieja umiera ostatnia i oni cały czas czekali. Czekali i czekali, a nie zjawiał się nikt. Może dopiero kilka pokoleń później, ktoś zdołał to rozbić i przerwać. Do tego czasu ile niezłomnych zginęło? A ilu z nich się ocknęło i zrozumiało, że wcale nie są niezłomni, że nie potrafią żyć przez wyolbrzymianie swoich problemów do miar wręcz karykaturalnych?